έρωτας-παραβάν...
Η αλήθεια είναι πως από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τα πάντα τα βλεπα μέσα από μιαν ομίχλη. Το χαμόγελο της μάνας μου, γλυκερό ή ένοχο -και πολλές φορές πικραμένο-, το βλέμμα του πατέρα κρυμμένο από μια πρεμούρα και ένα ανεξήγητο ζόρι, τις φωνές τους, τους καυγάδες τους όταν ο ένας ανακάλυπτε για τον άλλον φρικαλεότητες. Φρικαλεότητες που ποτέ δε μάθαινα αλλά που τις ξεπερνούσαν μόνο με άγριους τσακωμούς και υποχωρήσεις «για το παιδί», -εμένα. Όλα μέσα από ομίχλη τα βλεπα.
Ακόμα και τις διακοπές μας. Τι ελληνικό γαλανό ουρανό και κουραφέξαλα; Μόνο άσπρος και καυτερός απ' τον μεσημεριάτικο ήλιο ήτανε. Κι ο νυχτερινός, κι αυτός χωρίς αστέρια. Ή τουλάχιστον χωρίς κάποιος να μπαίνει στον κόπο να σηκώσει το κεφάλι να τα δει.
Ένα παραβάν από γάζα πάντα απλωμένο μπρος στα μάτια μου... Κι όλο να παλεύω να μαντέψω πώς θα ταν ο κόσμος χωρίς αυτό. Ευτυχώς γρήγορα βαρέθηκα να παλεύω κι ησύχασα. Καλά όμως που βρήκα εσένα μωράκι μου, και βλέπουμε μαζί τον κόσμο, μέσα από τέσσερα μάτια πια. Τι ωραία που ναι!
Ευτυχώς έφυγε κι αυτή η γάζα μπρος απ' τα μάτια μου. Έχω την οθόνη μου, έχεις τη δική σου. Κι ο κόσμος πεντακάθαρος λουστραρισμένος, μέσα απ' το γυαλί το επίπεδο και πολυεπίπεδο που τίποτα δε σου ζητάει μόνο σου δίνει: διασκέδαση, χαλάρωση, φίλους στο άψε-σβήσε. Να! με την ευκαιρία δεν ξέρω τι θα πει «άψε», αλλά ούτε που με νοιάζει να το μάθω, γιατί έχω εσένα δίπλα μου μωράκι μου, -ε, καλά ντε, απέναντί μου-, αγγίζω τα υπέροχα ποδαράκια σου και δε θέλω τίποτ άλλο.
Α, να, διαφημίζουν εσώρουχα κατακόκκινα, τρελά και σεξουλιάρικα, για μεθαύριο για τη γιορτή του αγίου Βαλεντίνου! Θα σου πάρω ένα ρε μωρό. Είμαι σίγουρος πως θα το φχαριστηθείς, εσύ βέβαια μόνο. Γιατί εμένα δε μου λέει τίποτα παραπάνω σ' αυτό που νιώθω για σένα. Αχ να τώρα κούνησες λίγο το ποδαράκι σου, αχ να, τώρα σκύβεις να ανεβάσεις την κάλτσα σου και ...,
Τσα! Σε είδα! Μωράκι μου. Τι ωραία που ναι να μοιράζομαι μαζί σου τα πάντα, κοριτσάκι! Τι ωραία που φυγε εκείνο εκείνη η ομίχλη μπρος απ τα μάτια μου! Τι ωραία που σ' αγαπάω τρελά!
Βρε συ, ο Λάκης ο κολλητός μου! Κοίτα γλέντια στα μπαράκια! Δεν το πιστεύω! Πότε πήγαν; Στον περνάω να τον δεις!
Με άλλα λόγια ν΄αγαπιώμαστε! Νέες συνθήκες, νέες συνήθειες κι ο έρωτας μέσα απ΄το παραβάν! Καλό απογευματάκι.....
Από Γιώτα a | Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012 3:58 μμ
Δεν ξέρω πού με πάει ο Θεός, αλλά αν συνεχίσει στην ίδια κατεύθυνση προτείνω να συνεχίσει μόνος του....
Από ανώνυμος | Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012 4:57 μμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας