Τα πάντα ρει... Τι κι αν ο κόσμος απορεί;

Αρχίζουμε τη ζωή μας με σχέδια, προοπτικές κι επιθυμίες (απλές έως ...πολύπλοκες):"Θέλω αυτό, αυτό κι αυτό".

Στο δρόμο η ίδια η ζωή μάς δείχνει εκείνο, το άλλο και το παράλλο! Μας πάει από έκ-πληξη σε έκ-πληξη! Μας ποιος της είπε πως εμείς πλήτταμε;

Αχ αυτό το σύμπαν το παιχνιδιάρικο! Που δεν κάθεται σε μια γωνιά! Όλο ρέει, αλλάζει, μεταμορφώνεται... που άλλα ονειρεύεται για μας. Και ισχυρίζεται πως μας είναι πιο ωφέλιμα απ' τα όνειρα που κάνουμε στο ξύπνιο μας!

Αυτό πλήττει, όχι εμείς! Αλλά αυτό μας κανονίζει, όχι εμείς!

Και ποια να ναι η λύση; Λιγότερα όνειρα ίσως... λιγότερα «αυτό, αυτό κι αυτό»! Ή ίσως να τα ψιθυρίζουμε μόνο για να μην τα ακούει!

Πάντως λένε να αφήνεσαι να ρέεις με ο, τι σου συμβαίνει, γιατί δεν ξέρεις και την άλλη όψη (που είναι κόψη, αυτό δεν το λένε)....

Αναγκαστικά το κάνεις και τούτο. Και πράγματι έχει την πλάκα του, για το πόσα δώρα σε περιμένουν...

Βέβαια εξακολουθώ να χω τις αντιρρήσεις μου για τις μεγάλες και συχνά, απανωτές «αναποδιές»... Μόνο δωράκια πια, σου δίνουν κι αυτές; Όχι τσαλακώματα μη αναστρέψιμα;

Κι έχεις πάλι και τον ...ε-αυτό! Από αλλού τον κυνηγάς, από αλλού σε περιμένει! Στο δικό του σύμπαν αυτός! Εντελώς!

καλημερούδια!!!

Από anatash στις Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010 @ Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010 10:46 πμ
Permalink
Tags: Αταξινόμητα

ας αφήσουμε και κάτι άγνωστο κι απρογραμμάτιστο... γιατί ο Κοέλιο σωστά το είπε : το σύμπαν συνωμοτεί...
Καλημέρα με κέφι

Από MARIANNA | Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010 10:53 πμ

Εκπτώσεις και στα όνειρα λοιπόν;
Πάνω στην ώρα.
Αντε γιατί τα δικά μου όνειρα είναι (ήταν) πολλά και ακριβά, με έχουνε βάλει μέσα για τα καλά, ακόμη χρωστάω.

Από δημήτρης | Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010 12:00 πμ