Διάβαζα σε μια πρωινή προσευχή:
«Αθρόον ο Κριτής επελεύσεται και αι πράξεις αυτού γυμνωθήσονται. Αλλά φόβω κράξομεν εν τω μέσω της νυκτός κ.λ.π..»
δηλ. ταχύτατα θα έρθει ο Κριτής και οι πράξεις του καθενός θα αποκαλυφθούν...
Η σκέψη μου έμεινε στον Κριτή. Όπου αμέσως έβαλα στη θέση Του τον εσωτερικό μου κριτή...
Αυτόν που παρακολουθεί τις σκέψεις και τα πεπραγμένα μου, και τη μεταξύ τους απόσταση -έτη φωτός πολλές φορές-, ή την εγγύτητά τους,
άμα πρόκειται για κάτι εύκολο: μια κατάκριση, ένα σχολιασμό, μια ειρωνεία, μια απόρριψη,...
Τα πεπραγμένα μου λοιπόν, έχουν στιγμές που μια χαρά απογυμνώνονται ανάμεσα στη βουή της μέρας,
ή πριν αποκοιμηθώ... ή με τη μορφή ονείρων, ή ακόμα και ως αδικές σε βάρος μου ή ως άλλα ενοχλητικά και άσχημα που μου συμβαίνουν.
Αλλά σπεύδω να τα κουκουλώσω, να τα προσπεράσω. Πόσο μάλλον να παραδεχτώ πως αποτελούν τον θερισμό όσων έχω ήδη σπείρει με τις πρόχειρες, αυτοδικαιωτικές σκέψεις και ενέργειές μου...
..............
Κι όμως είναι τόσο απελευθερωτικό τελικά, να βρεθώ παρούσα και θαρραλέα μπρος στον εσωτερικό μου Κριτή, την ώρα που με απογυμνώνει, που με ελέγχει, με προσανατολίζει πού να στραφώ...
Που μόνο μού δείχνει -με την απλότητα και την καθαρότητα που μού λείπει- τι ακριβώς έχω σκεφτεί, τι ακριβώς έχω πράξει, τι ακριβώς έχω πει!
Και πώς το κουκούλωσα με το θολωμένο μου εγώ!..
Σπάνιες οι στιγμές μου της διαύγειας! Ευλογημένες και λίγες εκείνες της συνειδητοποίησης τού ποιος έχει το πάνω χέρι! Ποιος είναι ο τιμονιέρης μου, προτού μου τον φανερώσει ο Κριτής, ο φωτιστής.
Είναι οι στιγμές που ανασαίνω πιο βαθιά, απελευθερωτικά, που γίνομαι πιο ανάλαφρη, και δικαιομένη όντως από την ίδια την ύπαρξή μου, από την ίδια την Ύπαρξη.
Γιατί έτσι πραγματώνω το στόχο μου του απεγκλωβισμού από χαμηλές ποιότητες ζωής.
Είτε έμπρακτα αυτό γίνει σαν ιεροτελεστία μπροστά σε έναν φίλο ή ιερέα, ή μέντορα, ή καθήμενη στο βράχο να τα λέω στη θάλασσα, ή στους ανέμους...
........................
Μέσα στη μέρα μας, μέσα σε μια ώρα, μέσα σε ένα λεπτό
ο εγκέφαλός μας έχει την ικανότητα να ανασύρει μύρια πράγματα
κι η καρδιά μας να συν-χωρέσει άλλα τόσα!!!
Αλλά μπαίνει στη μέση το ρημάδι το εγώ, όχι το καλό της προσωπικότητας, της ακεραιότητάς της, αλλά εκείνο το μίζερο, το καχύποπτο, το κουτοπόνηρο, το πάνω απ' όλα φοβισμένο και γι αυτό τόσο καταστροφικό, τελικά...
Αυτό που πουλιέται για μια επιφανή θέση μες στον ψυχισμό μας, για να κυριαρχήσει εκεί όπου ανώτερες, προκαθορισμένες ποιότητες και δυνάμεις υπάρχουν αποθηκευμένες προς χρήση για την ουσιαστική ωφέλειά μας...
για μια χαρμόσυνη ζωή...
Όμως αυτό το μίζερο και βουλιμικό εγώ δεν παύει να ερμηνεύει, να αναλύει, να συμπεραίνει, και να μας εξωθεί σε δράση κατά πώς αρέσκεται, κατά πώς τροφοδοτεί πεισματικά το φόβο του αφανισμού του, τη στενότητά της οπτικής του....
Οι πράξεις μου, λοιπόν, οι βλέψεις μου οι σκοτεινές και υποχθόνιες, οι μίζερες προθέσεις μου, συχνά απογυμνώνονται μες στην καθημερινότητά μου αλλά εγώ, με πείρα και επιδεξιότητα, τις κουκουλώνω ξανά και ξανά...
Κι ο Κριτής, εδώ, μέσα μου, περιμένει την απόφασή μου για μεταστροφή του νου μου...
Για αυτό, που το λένε μετάνοια...
(αφιερωμένο στον μπλόγκερ π. Λίβυο με ευγνωμοσύνη για την "τύχη" να τον γνωρίσω...)
RSS: 
