μωρό με κόκκινο σκούφο-δεκ 2011.jpg




op-73XRISTOS-5--IMG_7121 copy.JPG

ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ, ΜΙΣΕΡΗ ΖΩΗ

"Να σκέπτεστε και να βλέπετε μόνο το Φως! Όλα τα άλλα είναι παρενθέσεις
που δεν πρέπει ν’ αφήνουν ούτε ίχνος πάνω σας", γερ.Γαβριηλία



η ζωή είναι ωραία

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

«Περάστε!»


Θρηνούμε για   τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, για τον εργάτη της τέχνης
με τη δοξασμένη ζωή, και το άδοξο τέλος.  

Για τον πρεσβευτή του πολιτισμού μας σ'  όλες τις ξένες χώρες. Για  τον οραματιστή...

 

Από χτές άνοιξε τα μάτια του σ' έναν άλλο κόσμο.

Ας ανοίξουμε εμείς τα δικά μας σε τούτον εδώ, που το χει τόσο ανάγκη.

Την καινούργια, διαφορετική «σιωπή» του άξιου σκηνοθέτη,
ας την κάνουμε αφύπνιση. Προσωπική.  Έγερση. Εξέγερση.

Ας δούμε τον εαυτό  μας, ξεχασμένο σε μια αίθουσα αναμονής, 
που
μόλις άνοιξε η πόρτα και μας καλούν: «περάστε!»...

Για δράση μάς καλούν , για να  δώσουμε ο, τι  καλύτερο -καθείς απ' το μετερίζι του:

για τον τόπο μας, για μας, για τη στιγμή που ζούμε!

 

Να  γίνουμε οι νέοι πρωταγωνιστές τού μεγάλου καλλιτέχνη κι εραστή της ζωής,

οι εμψυχωτές, οι συνεχιστές του έργου του:
της ματιάς του σ' ένα πιο ανθρώπινο αύριο.

Και καθισμένος στην καρέκλα του, να  μας βλέπει και να χαίρεται!


Θ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ.jpg

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Ζακχαίε,

ζακχαιος.jpg


...σε καταλαβαίνω, γιατί και γω,  κοντή είμαι. Και γω  στο δέντρο θα ανέβαινα για  να δω. Όμως, δεν ξέρω αν θα ανέβαινα για να  Τον δω. Δεν ξέρω αν θα έιχα πειστεί και  δε θα ξεχνιόμουνα περιφερόμενη να χαζεύω το πλήθος, -κι έτσι να ευφραίνομαι.

(Και βέβαια, αν με εντόπιζε και μου λεγε πως θα ρθει να  μείνει σπίτι μου, θα  σάστιζα,  θα περδικλωνόμουνα, θα πεφτα κάτω  και θα μουνα κοντή και τραυματισμένη. Όπως είμαι και τώρα: κοντή και «τραυματισμένη»).

Μέχρι δω κάτι καταλαβαίνω, αλλά από δω και πέρα,  τίποτα!

Πες μου, Ζακχαίε πώς κατάφερε η ψυχή σου και βγήκε απ' τη φυλακή της και σκαρφάλωσε ψηλά να  αναπνεύσει; Να  αναπνεύσει την πνοή Εκείνου που ερχόμενος, προσκαλούσε σε μετάνοια;

Πες μου, Ζακχαίε πώς κατάφερες και πέταξες σαν ξένο ρούχο με μιας τον παλιό σου εαυτό. Κι από δυνάστης των άλλων,  έγινες διάκονός τους. Κι από κλέφτης, προσφέρθηκες να  τους τα επιστρέψεις στο τετραπλάσιο.

Με μιας! Σαν τους μαθητές που παρατήσανε τα δίχτυα....

 

Πες μου, Ζακχαίε πώς κατάφερες κι έγινες τελικά ένας από τους προδρόμους του ληστή που -κρεμασμένος στον σταυρό  εκείνος-,
γύρισε και ζήτησε από τον Παραγραφέα όλων των αδικημάτων, να  τον θυμηθεί στη βασιλεία Του...

 

Πες μου, γιατί δεν καταλαβαίνω...



Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Τι να σου κάνω και γω;


Κοιτώντας τις δύο φωτο:



φτωχεια.jpg




καλογερος ζωγραφικη.jpg

Τι παραπάνω θες και γω να  κάνω; Και γω που, σαν και σένα βλέπω τον κόσμο όλον από μια χαραμάδα: του μυαλού μου, της ψυχικής μου κατάστασης, των κληρονομημένων μου ιδιοτήτων,

των πλανητών που με επηρεάζουν, των υποσυνείδητών μου τάσεων, των προσωπικών μου -φανερών και αφανών- δαιμόνων,

των υπόγειων επιθυμιών μου, των αθεράπευτων προγονικών σκέψεων κι ενεργειών που κουβαλάω μαζί μου...

Λέω ένα "Θε μου,  γιατί τόση δυστυχία;" για να εξιλεωθώ. Αδυνατώντας να ερευνήσω,  να συγκρίνω τις δυο εξαθλιώσεις. ..

Τι να  σου κάνω και γω; Πού να  ξέρω ποια είναι η αλήθεια, ποια η αρχή και το τέλος του κόσμου, -αν υπάρχει αρχή, αν  υπάρχει τέλος... 

Και πού να  ξέρω ποιος μας δοκιμάζει, τι ήρθαμε να  κάνουμε στη γη, τι να  εκδηλώσουμε, για τι...

από πού κινήσαμε και για  πού τραβάμε...

 Ίσως υπάρχει ένας Θεός -πολύ διαφορετικός από Αυτόν που περιμένουμε να  ταΐσει τον άμοιρο που σε λίγο θα πεθάνει απ' την πείνα, πολύ διαφορετικός από Αυτόν που περιμένουμε να  φωτίσει τον σκοτισμένο που μόλις τού πήρε το ψωμί απ τα χέρια...

ένας Θεός που κάποτε να  τα κανε όλα «λίαν καλώς», και έδωσε στον άνθρωπο ευχή και κατάρα: κάνε ο, τι βούλεσαι!  Κι εκείνος απ' τη σαστιμάρα του -μπερδεμένος πού τελειώνει μέσα του ο Θεός και πού αρχίζει ο εαυτός του-, παλεύει να  εδραιώσει  τον δεύτερο.  Και κάποια αρχέγονη εξίσωση,  σε ανίσωση τού  εξελίσσεται...

 

Ή (με αφορμή τον άνθρωπο στη φωτο),

 και μια φαινομενική ανίσωση μπορεί να  ναι κάπου αλλού ισορροπημένη: εδώ και  χρόνια  λένε πως οι καταμετρημένοι θάνατοι απ' τον υπερσιτισμό υπερτερούν εκείνων του υποσιτισμού.      

Να,   και γω μόλις έφαγα τη δεύτερη σοκολάτα, -ποιος ξέρει; ίσως απ' την αδημονία που δεν  μπορώ να  λύσω κάποια προσωπική εξίσωση...

 

 

Κι ακούω και τον καλόγερο μες στη μοναξιά του,

ατενίζοντας τη σημερινή ανατολή,  -την απύθμενα διαφορετική απ' τη χτεσινή- να  ψιθυρίζει:

Τι να  σου κάνω και γω; Τι παραπάνω απ' το να  εύχομαι να  προσεύχομαι μπας και αναδευτούν τα σύμπαντα διαφορετικά.

Βάζω όλη τη δύναμη της ψυχής μου, διασχίζω όρη και βουνά, και φτάνω δίπλα του τον χαϊδεύω, του δίνω δυο στάλες νερό, μια μπουκιά ψωμί, κλαίμε μαζί, -εγώ περισσότερο, εκείνος δεν έχει τη δύναμη-, μετά πάω σ' άλλον. Τα ίδια κι εκεί . 

Μακάρι όσο ζω αυτό και μόνο να  κάνω. Αυτό έχω θελήσει, αυτό έχω ζητήσει, αυτό έχω ορκιστεί.

Τι παραπάνω να  σου κάνω και γω;



 

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

να προλάβουμε...


Μόλις διάβασα ένα σενάριο φρίκης ...

 

Περιμένετε λίγο...

να  προλάβουμε τουλάχιστον ν' αγαπήσουμε...


αγαπη λιονταριTrue_love_by_steppeland.jpg


αγαπη αλογο παιδι-Children_and_Animals_____by_Indiangal.jpg


sibling_love_i_by_alannahily-d27pu3l.jpg


αγαπη γατα---.jpg


αγαπη γατες.jpg

αγαπη περιστερι πιθηκοσ.jpg

αγαπη-περιστερια.jpg



Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

αγκαλίτσες...


άστεγος με σκύλο copy.jpg

Έλα να  χουχουλιάσεις μες στην αγκαλιά μου! Εσύ για μένα και γω για σένα. Έτσι απλά,  χωρίς καμιά άλλη υπόσχεση. Για να  μη χωρέσει κι  η  προδοσία.

Έλα να  κάνουμε παρεούλα εμείς τα όντα ενός κατώτερου θεού. Που κάποιοι πάντα ορίζουν ποιοι να  επιζούν και ποιοι όχι.

Όμως αν έβλεπες το θαύμα της γέννησης. Όπου το κάθε κύτταρο  του έμβρυου φωνάζει: ήρθα για να μείνω!
Αλλά τι λέω; Εσύ το βιώνεις με τον δικό σου άρρητο τρόπο. Με όλη τη μεγαλοπρέπεια και το σεβασμό που του αξίζει φροντίζεις τα μικρά σου δίχως να  ενοχλείς και κανέναν. Είπα μεγαλοπρέπεια,  ε; Είπα σεβασμό... αχ!

Έλα να  χαζεύουμε από δω αυτούς τους παρανοϊκούς που ξαφνικά ξέχασαν τι θα  πει ζωή και την αντικατέστησαν με την οικονομική ζωή. Έλα να  ακούσεις που παραμιλάνε κάτι λέξεις ξενικές και ειδικές μόνο για τους λίγους που ασχολούνται με την επιστήμη  της οικονομίας.              
          Όπως είναι οι  λέξεις οι ιατρικές που τις χρησιμοποιούν  μόνον οι γιατροί για την υγεία. Ε, τώρα όλες τούτες οι ακαταλαβίστικες ξενικές και ειδικές λέξεις των οικονομολόγων, είναι το ψωμοτύρι στα χείλια των καθημερινών ανθρώπων.

Στην κυριολεξία όμως! Αντικατέστησαν το ψωμί και το τυρί, με δαύτες. Κυνηγάνε κάτι νούμερα για να  δούνε αν και πώς θα ζήσουνε την επομένη. Και το ψωμί όλο να   λιγοστεύει. Και για αυτούς που τρώνε τις σάρκες τους μεταξύ τους. ανθρωποφάγοι κανονικοί που δεν  μπορούν να  χωνέψουν το φαΐ τους ούτε να  χωνευτούν μεταξύ τους.
           Γι αυτό πετάει ο ένας τον άλλον απ' το παράθυρο. Γιατί δε χωράνε πια όλοι. Τους πνίξανε τα νούμερα, και τα χάπια για να  ξεχνάνε. Χάπια με τη σέσουλα.

Έτσι με πέταξαν και μένα. Δεν έχει σημασία αν μου τα φαγε κάποια γυναίκα που την πίστεψα για άνθρωπο με αισθήματα ή κάποιοι από δαύτους που μου ταξαν ένα σπίτι χωρίς να  μου πουν τους όρους. Ή αν άλλοι μου ταξαν λαγούς με πετραχήλια και τσίμπησα.
          επειδή εγώ στη ζωή μου,  ποτέ μου δεν είχα δει με πετραχήλια λαγούς αλλά μόνο ...ταγούς! Έτσι τους λένε κάποιους άλλους εξουσιομανείς που χορεύουν τον ίδιο χορό της τρέλας, της σύγχυσης, των παράδων, της υποκρισίας.

Εξαιρέσεις;; ουου! Πολλές! σαν εμάς τους δυο,  καλή μας ώρα... αλλά θα στα πω αργότερα!

Τώρα, έλα να  χουχουλιάσεις μες στην αγκαλίτσα μου!

Κι όπου μας βρει το ξημέρωμα, ευλογημένο να ναι!

 


Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

9+1...


Και κεί που μουνα μια χαρά, ανακάλυψα πως κόλλησα αρρώστια φριχτή και θανατηφόρα: τη λέπρα!

Για χρόνια  υπέφερα κουβαλώντας την στο σαρκίο μου που σάπιζε μες στη βρώμα. Και  βλέποντας τόσους υγιείς γύρω μου, -τις πρώτες μέρες, πριν μας απομονώσουν-,  σιχτίριζα την τύχη μου.

Μέχρι που άκουσα για έναν γιατρό που περνούσε τυχαία, έτρεξα και τον παρακάλεσα (μαζί με άλλους εννιά), να  με κάνει καλά. Με έκανε, κι έκτοτε, φτερά στα πόδια! Έτρεξα να  προλάβω να  χαρώ ο, τι η ρημάδα η τύχη μου μού χε τόσα χρόνια στερήσει.  Μετά από καιρό έμαθα πως ένας από όλους μας γύρισε πίσω για να  ευχαριστήσει τον γιατρό. Κι  είπανε -λέει-, πως για αυτό το λόγο τον έσωσε  για πάντα. Και πως έσωσε σχεδόν ο ίδιος τον εαυτό  του, μόνο με το ευχαριστώ που του βγήκε απ' την καρδιά του.

Εγώ, πού καιρό για τέτοια πράγματα! Εξάλλου είχα ταξιδέψει ήδη τόσο μακριά. Και στο κάτω-κάτω μού το χρωστούσε η τύχη μου για να  επανορθώσει την κατάρα να μαι εγκαταλειμμένη ακόμα κι απ' τους δικούς μου. Παρατημένη με είχανε, σαν κανα ζώο, να  ψοφήσω...

Τσέπωσα τη θεραπεία μου και «την έκανα» για χαρές μιας κανονικής ζωής που μου οφειλόταν.

... ...

Πολλά χρόνια αργότερα, -βάλε 19 αιώνες-, είχα ήδη ξανακυλήσει στην αρρώστια. Και βρέθηκε τότε μια γυναίκα στην Ινδία,  -Αυρηλία και Γαβριηλία τηνε λέγανε- και μου επούλωνε τις πληγές μου. Απλά, τις επούλωνε. Όμως είχε πάντα  στα χείλη  εκείνον τον γιατρό, στου οποίου το όνομα μάς ανακούφιζε, και διαρκώς τον ευχαριστούσε χωρίς εκείνη ποτέ να ταν άρρωστη.


γαβριηλία με λεπρους.jpg

Κι όμως μας έλεγε πως όλες οι αρρώστιες δε φαίνονται, μπορεί να  ναι από μέσα και να  βρωμοκοπάς το ίδιο. Εκείνη τον επικαλείτο  συνέχεια για να ναι στο πλάι της, -τρελή και παλαβή μαζί Του. Κι ήταν πάντα μες στην καλή χαρά.

Γιατί είναι, -λέει-, η ευγνωμοσύνη, η ευ-χαριστία μες στη φύση μας, μες στη φύση. Κι όποιος δεν την έχει, ζει παρά φύση κι αργοπεθαίνει . Και πως ακόμα και τα ζώα την έχουνε όπως το έδειξαν στον Παύλο τον Θηβαίο, στη Μαρία την Αιγυπτία και σε τόσους και τόσους άλλους που τα χουν ακόμα και μες στα σπίτια τους.

 

Άμα όμως δεν τηνε νιώσω, -λένε-, να  μην την προσποιηθώ, γιατί πάλι σε αρρώστια θα  με βγάλει. Όπως τη μισή ανθρωπότητα που στενάζει κάτω απ' την ίδια την αρπαχτικότητά της, -λένε.

Που ζητιανεύει, κοροϊδέυει, τσεπώνει, γυρίζει την πλάτη και φεύγει.

Όμως δεν ξε-φεύγει. Ξαναγυρίζει για να  φάει «το ίδιον εξέραμα»,

 σαν τον σκύλο,  που λεγε εκείνος ο γιατρός που μας θεράπευσε τω καιρώ εκείνω...


 

 

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

Χειμώνας...


Σέρνω το δάχτυλο στο θαμπό τζάμι

σε τρία γράμματα, σε μια λέξη: φ ω ς.

 

Ένας οργισμένος αέρας

το κάνει να   τρίζει δυνατά.

 

Δεν  πτοούμαι.

Χειμώνας γαρ.



βροχη--33.jpg



Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Άλλος ένας παπάς λεβέντης...


(...κατά τη γνώμη μου).

Που γράφει σοφά, γλαφυρά, καρδιακά, πατριωτικά!

Λέγεται π. Ηλίας Υφαντής.

Τον γνωρίζω μόνο απ' τα γραπτά του μπλογκ του...

Από τα οποία δεν κρύβεται η αγάπη του για τον Άνθρωπο, για τη Ζωή, για τον Θεό, για την Πατρίδα...

Η πίστη του στις δυνάμεις του μυαλού και της καρδιάς μας αρκεί να  τις ενεργοποιούμε επ αγαθώ. Για τη δική μας ωφέλεια.  

Με μια «ιδιοτέλεια» που ζωοποιεί, που σώζει, που δίνει βαθιά χαρά.
Που αλλάζει τα παραμορφωτικά γυαλιά στα κουρασμένα μάτια μας...


Δείγμα της σκέψης και της γραφής του είναι το σημερινό του κείμενο με τίτλο "ελεύθεροι ή σαμαρωμένοι;"
που μας θυμίζει το «Εμείς» του Μακρυγιάννη.

Μας σηκώνει απ' το λήθαργο του αποσπασματικού «εγώ» μας -που πολλοί το λένε καναπέ-,
μας ξεσηκώνει να  μη χάνουμε τον αυτοσεβασμό μας!

Είθε να βρίσκει ανοιχτά αυτιά. Πόσο μάλλον και μιμητές του.

 Ο Θεός να  του δίνει σθένος, διαύγεια και υγεία να  συνεχίζει το έργο του με τα κάμποσα χρόνια στην πλάτη του!

 

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

Ο «Πώς τα λέω, ο άτιμος!» ...



Διαβάζοντας ετούτο το κείμενο, που τιτλοφορείται "έκκληση στους συνέλληνες",  παραβλέποντας το ποιος το υπογράφει,

και θεωρώντας το ανυπόγραφο, -έτσι κι αλλιώς για να τον κατηγορήσω πάω-,

άκουγα συνέχεια μιαν ηχώ: «Πώς τα λέω,  ο άτιμος!".  

Μα,  άνθρωπέ μου,  παρακινείς τον λαό σε εξέγερση (εσωτερική κι εξωτερική) παραθέτοντας σε ...διατεταγμένη σειρά καλολογικά στοιχεία; Σε ποιους απευθύνεσαι; Σε ανθρώπους "των γραμμάτων και των τεχνών" μόνο;

Να   ξεσηκωθούν ενάντια στους προδότες της πατρίδας οπλισμένοι με  παρομοιώσεις, αλληγορίες, κοσμητικά επίθετα, εικόνες και μεταφορές;

Καλύτερα να  κάτσουν  εκεί που κάθονται!

Δε σου αρκεί μόνο το: «Σας παρακαλώ, δεν έχουμε τίποτε να σώσουμε πια, παρά μόνο Εμάς. Κι αυτό είναι πάρα πολύ ...»;

Άντε και το: «μην αφήσουμε να μπει ο δικός μας θάνατος ανάμεσά μας, δικάστε τους μέσα σας πρώτα, εις θάνατον, εις θάνατον, εις θάνατον, όλοι τους, όλοι όσοι μας πούλησαν, μας πρόδωσαν, μας ξευτέλισαν, μας γονάτισαν»;

Όλα  τα ...συνοδευτικά,  τι τα θες;


Τι άλλο  να  πω πέραν τού:  


            
"Πώς τα λέω,  η  άτιμη!"  Wink

 

 

 

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Έλα! Γέλα! Βγαίνουμε!


Σε σιάχνω απ' τη μια μεριά, χαλάς από την άλλη.

Σε μαζεύω από δω, ξεχειλώνεις από κεί.

Εμ και πώς να τα χωρέσω και γω τα τόσα ξαφνικά που μου συμβαίνουν;  Τόσα συναισθήματα πού να  τα βολέψω; Δεν είναι κι ακορντεόν! Κάτσε ντε σου λέω σε μια μεριά. Βοήθα και συ λίγο να  βρω την άκρη! Όλα να  μπουν καλά, να  φαίνονται όμορφα,  ταχτοποιημένα. Να  φχαριστιέται κι ο άλλος!
          Δε σ'  ακούω, τι μου λες; Τιι; πως  καμαρώνω εγώ στην πλάτη σου;; Άντε βρε,  κουτούλι!  Μακριά από μας τους δυο αυτά! Εμείς μόνο να περνάμε ωραία θέλουμε, έτσι δεν είναι;

Α να! κάτσε να  σου καρφιτσώσω και μια φωτογραφιούλα που βρήκα ταιριαστή. Μα περίμενε, ντε, σού λέω να  σε ομορφύνω λιγουλάκι, γιατί με τα δικά μου μόνο υλικά... ουου! «αδιάβαστη» θα  πάω. Κάτσε που σου λέω να  σε στολίσω με λίγες ευχούλες, με γλυκά, αισιόδοξα λογάκια, κι ο, τι καλό η ψυχή βγάζει απ' το σεντούκι της όταν με βλέπει αγχωμένη...

Κάτσε που σου λέω να  «μοιραστώ» κάποια απλά πραματάκια και με άλλους... μη φοβάσαι δε θα  τα χάσω... εξάλλου είπαμε: να  σαι γενναιόδωρο! Αν  εκτίθεσαι με καλή πρόθεση, με το μέτωπο καθαρό,  τι έχεις να  χάσεις;... Έλα, μην ακούς μικρούλη μου που λέω για άλλους και τρομάζεις και κρύβεσαι.
            Εμείς τα δυο μας να  μαστε κι όπου να μαστε. Ε,  αν βρεθεί και κανας τρίτος, ευπρόσδεκτος.

Περίμενε   να  σου βάλω και λίγη μουσικούλα να  σου φύγει το τρακ! και να,  όλα είναι έτοιμα! Φώτα! Φύγαμε!

Αν σε κούρασα γλυκό μου, συχώρα με!

Θα  μου πεις τι να  πρωτοκάνεις και συ.
            Ένα ποστ είσαι όλο κι όλο!



Έλα! Γέλα! Βγαίνουμεεε!!





σούπερ μωράκι--funny-kid-774987.jpg



Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

therapy without diagnosis...


Τώρα που η «εφεύρεση» shopping therapy όλο και ξεμακραίνει...

ενώ από καιρό τα αντικείμενά μας που -αμυνόμενοι,  τα λέμε αγαθά υλικά-,

ξεχειλίζουν απ' τις ντουλάπες, κι όλο καινούργιες φτιάχνουμε...

Ίσως ζυγώνουμε περισσότερο στο να  κάνουμε τη διάγνωση της ασθένειας που ζητάμε να  θεραπεύσουμε...


Τώρα που πια είναι αδιαμφισβήτητο ότι   κουκουλώνοντας τα συμπτώματα, 

γρήγορα ξεκουκουλώνονται, 

 ίσως αποφασίσουμε να  μπούμε στη διαδικασία «διάγνωση»

που όχι μόνο δεν  είναι επώδυνη αλλά ελευθερώνει.

Να  βρούμε από τι ακριβώς πάσχουμε.


Τι ακριβώς μάς πονάει: Τα προσωπικά μας σενάρια, 

που συνέχεια  ματαιώνονται γιατί τα αφήνουμε αδιερεύνητα;  

Οι μύθοι μας, που πάνω τους στηρίζουμε την ταυτότητά μας

και χωρίς αυτούς νιώθουμε κάτι χειρότερο απ' το τίποτα;

Η σύγχυση του  «τώρα» με κάποιο «τότε»;

Η εμμονή σε κάτι    που προξένησε άπαξ πόνο και μέσα απ' τις επαναλαμβανόμενες σκέψεις το διαιωνίζουμε ...ευχαρίστως;

(Που κι αν πρόκειται για γκρεμό,  εμείς το χρησιμοποιούμε για ...στήριγμα; )

Το χάσιμο του έλεγχου ή η συνειδητοποίηση πως ποτέ δεν τον είχαμε;

 

Πόσο αποτελεσματικά αποστομώνεται η πεποίθηση

 που γεννάει την επιθυμία 

αν δεν έχει καν διερευνηθεί; 

 

Ή,  τελικά,  είναι η άρνηση ή η αδυναμία
            να  δούμε πως


το κενό που θαρρούμε πως υπάρχει μέσα μας

είναι γεμάτο από ΕΜΑΣ;


Ευχές από καρδιάς για την κάθε ώρα,
            την κάθε μέρα της νέας χρονιάς

δωρίζοντας στον εαυτό  μας τη διάγνωση

πριν τρέξουμε σε «θεραπείες»...


Υ.Γ. ο τίτλος της ανάρτησης επαληθεύει  την αγάπη μας στην Ελληνική γλώσσα!

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

"Με τις πέτρες !..."


Σε «πήραμε με τις πέτρες!»... εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια... όπως το κάναμε  και το κάνουμε σε τόοοσους και τόσους.

Και ΠΡΟ και ΜΕΤΑ... 

Ίδιοι κι απαράλλαχτοι. Παντελώς σκοτισμένοι, μες στο  πεδίο των μαχών μας, που λέγεται πλανήτης Γη, είμαστε χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα...  

Κι ανάμεσα μας οι πέτρες. Παντός είδους...

Το μέσον για  τον αφανισμό, τον θάνατο, την αλληλοεξόντωσή μας...

Όμως εσύ,   λίγο πριν ξεψυχήσεις, πρόλαβες και ΕΙΔΕΣ μέσα απ' τα μάτια Εκείνου που άνοιξε την αγκαλιά Του σε όλους ανεξαιρέτως και μεις Του την καρφώσαμε!

Όχι για να  Τον κρατήσουμε για πάντα δίπλα μας.

Αλλά κι Αυτόν,  για αφανισμό, για θάνατο, για εξόντωση...

Πρόλαβες και ΕΙΔΕΣ μέσα απ' τα μάτια Εκείνου που, ξεψυχώντας παρακαλούσε: «άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι», και ζήτησες και συ:
            «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην»...

 

Πρωτομάρτυρα Στέφανε, δάνειζέ μας πού και πού λίγο από το υπεράνθρωπο βλέμμα σου...


αγιος Στεφανος.jpg


αγιος Στεφανος--2.jpg



Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

"...σού 'στρωσα, Χριστούλη μου, για να ζεσταθείς..."


 

ιστολόγιο Τέρα Άμου Χριστουγέννων Ιστορίες Σοφία Κουβανίδου 6.jpgΈνα βάρος νιώθω. Εδώ στη δεξιά μου μεριά. Μάλιστα με έκανε να  γείρω.

Τώρα νιώθω άλλο ένα, απ' την αριστερή. Τουλάχιστον ισορρόπησα. Α, ήρθε η μικρή Ελπίδα! Έτσι εξηγείται. Είπα και γω! Και όλο και κάτι άλλο  κρεμάει πάνω μου. Για  να  με ομορφύνει. Να  με στολίσει. Βρε την Ελπίδα! Πώς μεγάλωσε από πέρσυ! Κοτζαμ κοπέλα! Κρυφά παρακολουθώ τα μάτια της,  το πρόσωπό της.

Η μνήμη μου όμως δε με ξεγελά: μόλις ένα χρόνο πριν ήταν πιο χαρούμενη, πιο αθώα,  ξέγνοιαστη. Τι έγινε στο μεταξύ; Μήπως είναι που μεγάλωσε; Ε, τότε ας μένουν όλοι και όλα  στην μικρή τους ηλικία. Τρυφερά και  χαρούμενα...

Με την Ελπίδα  είμαστε συνομήλικοι. Μέλος και γω της οικογένειας εδώ και μια δεκαετία, γνωρίζω σχεδόν τα πάντα και για τους τρεις τους, -την ίδια και τους γονείς της.

Μένω στο υπόγειο του σπιτιού. Στην αποθήκη.

Ανεβαίνω στο διαμέρισμα κάθε χρόνο. Κι από συρρικνωμένο και ...παγωμένο,  ξαναπαίρνω τις κανονικές μου διαστάσεις και ζεσταίνομαι. Καθώς με βοηθάνε ν'  απλωθώ, καθώς με ανοίγουν με κέφι, το πρώτο που αντικρίζω κάθε φορά είναι τα  πρόσωπά τους.

ιστολόγιο Τέρα Άμου Χριστουγέννων Ιστορίες Σοφία Κουβανίδου 6 (4).jpg

Στο μεταξύ, όλο το χρόνο, ακούγοντας καθημερινά τα βήματά τους από κάτω,  έχω μάθει να  μαντεύω   τις ζωές τους, ο, τι τους συμβαίνει.

Μέσα τους τι συμβαίνει.

Και το διαπιστώνω στην ενέργεια που εκπέμπουν αυτές τις τρεις βδομάδες που συγκατοικούμε  στο διαμέρισμα.

Σε θέση περίοπτη εγώ, μες στο σαλόνι, κι οι ματιές ολωνών  με το που μπαίνουν στο σπίτι, πρώτα απάνω μου. Όμως απάνω μου αφήνουν και τις κρυφές τους προσδοκίες, τα ανομολόγητα όνειρά τους. Ο, τι ψιθυρίζει η ψυχούλα τους. Αντικρύζοντάς με, κάποιοι νοσταλγούν και  συγκινούνται, άλλοι εύχονται,  ξορκίζουν κακά. Ή και τίποτα  απ' αυτά. Πάντως   εγώ διαβάζω την αύρα τους,  την αδιάψευστη, κάθε φορά με μεγαλύτερη πείρα.

Και διαρκώς η οντότητά μου εμψυχώνεται από όλους που  με συναντούν -τι και αν με κατατάσσουν στα άψυχα;

ιστολόγιο Τέρα Άμου Χριστουγέννων Ιστορίες Σοφία Κουβανίδου 6 (3).jpgΜπορεί κάποιοι να θυμούνται πως είμαι ξενόφερτο και κάπως παρείσακτο για την Ελλάδα, όμως,  ως σύμβολο  έχω δύναμη και το σεβασμό όλων. Έτσι, εκτός απ' τα στολίδια μου,  είμαι φορτωμένο με θύμησες,  προσμονές και γρήγορους, υποσυνείδητους απολογισμούς της κάθε χρονιάς που περνάει...

Όμως, φέτος τι κατήφεια έχει πέσει! Σε μικρούς και μεγάλους. Σκυθρωπά, σχεδόν θυμωμένα πρόσωπα με περιτριγυρίζουν. Μοιάζει να  θέλουν να  μου φορτώσουν όλη τους την ατυχία και  τη δυσθυμία.

Κάτι δεν πάει καλά. Πολλά δεν  πάνε καλά με αυτούς. Και μάλλον γενικότερα  με τον τρόπο  που οι άνθρωποι διαχειρίζονται τις ζωές τους. Κρίμα! κι έχουν όλα τα προσόντα για να  ναι πάντα χαρούμενοι. Για να  ζουν ειρηνικά κι αγαπημένα. Κι αυτοί ζουν εχθρικά, αλληλοεξοντούμενοι.

Κάτι δεν πάει καλά με την ανθρωπότητα...

.....

«Έλα, Γιάννη, να  βάλεις και συ κάτι για το καλό!», φωνάζει τον άντρα της, η μητέρα.

«Για το καλό», επαναλαμβάνει από μέσα του με ένταση, σαν ξόρκι, εκείνος,  καθώς κρεμάει έναν μικρό χιονάνθρωπο.

«Εσύ, Αντώνη, που σαι ψηλός βάλε στην κορφή του το αστέρι!», προτείνει  στον αδερφό της,  που «είδε φως και μπήκε», πριν λίγο, μαζί με τη γυναίκα του απ'  το διπλανό διαμέρισμα.

«Αν υπάρχεις φανερώσου...», είναι η ευχή του, -δεδηλωμένος άθεος εν τω μεταξύ.

«Ωχ! Τι βίαιο χέρι είναι αυτό; Σιγά! Θα με κοντύνεις! Βρε, πώς με πόνεσες!»

«Χριστούγεννα βλέπω. Χριστού γέννα δε βλέπω!», ακούγεται μέσα απ' τα δόντια του,  σαν απάντηση  στον πόνο μου.

«Αν υπάρχεις φανερώσου!», εύχεται η γυναίκα του,  κρεμώντας ένα αγγελάκι.

............

Αργά τη νύχτα, η μητέρα, μόνη μες στην ησυχία του σπιτιού, φτιάχνει τη φάτνη με περισσή φροντίδα και συγκίνηση. Κι ακούει μέσα της να  αντηχεί εκείνο το παλιό τραγουδάκι:


«Στη γωνιά μας κόκκινο τ' αναμμένο τζάκι.
Τούφες χιόνια πέφτουνε στο παραθυράκι.
Όλο απόψε ξάγρυπνο μένει το χωριό
και χτυπά Χριστούγεννα το καμπαναριό.

Έλα εσύ που Αρχάγγελοι σε υμνούν απόψε.
Πάρε από την πίττα μας που ευωδιά και κόψε.
Έλα κι η γωνίτσα μας καρτερεί να 'ρθείς... »


 Και  βουρκώνει καθώς, τρυφερά, μέσα απ' την καρδιά της, ψιθυρίζει τον τελευταίο στίχο:

 «...σου στρωσα Χριστούλη μου για να  ζεσταθείς!»

ενώ με κινήσεις απαλές, τακτοποιεί μέσα στη χειροποίητη φάτνη  το λίκνο του θείου Φωτός. Τα μικρά φωτάκια που  αναβοσβήνουν επάνω μου, μοιάζουν με τις προσπάθειες κάποιων  να  ρουφούν και να  εκπέμπουν  περισσότερο φως. Για να  μειώνεται το σκοτάδι.

Το άλλο πρωί, η μικρή Ελπίδα με  ξαναμμένο πρόσωπο ακουμπάει στα πόδια μου το πρώτο μεγάλο κουτί, -δώρο συμβολικό.  «Για  τα  φτωχά παιδάκια!», εύχεται  ανάμεσα σε χαρά και μελαγχολία.

«Έτσι, μικρή μου! Θύμησέ τους τον σκοπό και  το νόημα της γέννησης του Θείου Βρέφους. Θύμησέ τους να  ζουν την κάθε τους στιγμή γιορτινά! Χριστουγεννιάτικα!

ιστολόγιο Τέρα Άμου Χριστουγέννων Ιστορίες Σοφία Κουβανίδου 6 (2).jpg

Ας βάλουμε όλοι τα δυνατά μας -και γω μαζί-, για Χριστούγεννα όχι από εκείνα που μάταια ψάχνουν οι πολλοί, ανάμεσα στα στρας και τη διασκέδαση,

αλλά με τη γέννηση και την αναγέννηση τής Αγάπης εντός τους.

Γιατί η ζωή τους όλη, μες στις καρδιές τους ξετυλίγεται.

Κι η Αγάπη είναι ο πιο εχέγγυος ρυθμιστής της!

...........

Άντε μικρούλα μου! Πρώτα από όλους, από σένα περιμένουμε!

Γιατί εγώ, στο κάτω-κάτω, δεν είμαι τίποτα περισσότερο από ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο...»




(Πολλές ευχαριστίες στο ιστολόγιο Τέρα Άμου  για την τιμή, για τη φιλοξενία...)



Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

γενέθλια Χριστού...

Και πώς δηλαδή  να ευχαριστηθείς με την καρδιά σου τα γενέθλια Κάποιου

με τον οποίο δε σχετίζεσαι όλο τον υπόλοιπο χρόνο;

Ή που διατηρείς μια σχέση ευκαιριακή, ιδιοτελή, άνιση:

Εκείνος να σε αγαπάει χωρίς όρους -ακόμα κι αν δεν είσαι αξιαγάπητος-,

και συ να  Τον καλείς να σου  πάρει

την αρρώστια, την ανασφάλεια, τον φόβο σου,

κατηγορώντας Τον, στο μεταξύ, για πάμπολλα  δεινά...



Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

πάλι Χριστούγεννα;


Ένα Βρέφος θα  χτυπήσει και φέτος την πόρτα της καρδιάς μου,

ένα ζεστό χώρο ζητώντας,

για να  περάσει τις πρώτες ώρες της ζωής του...

 

Και γω πάλι θα λείπω. Είτε σε ταξίδι, είτε σε ρεβεγιόν και  γλέντια «για το καλό»,

«γιατί το επιβάλλουν οι μέρες», ...

Όμως τα βάθη του εαυτού δεν  ξεγελιούνται εσαεί  από τεχνητές χαρές και φωτοχυσίες.

Οι ανοχές τους αυξάνουν τις ενοχές μου, -τι κι αν είναι υποσυνείδητες.

Κι η ψυχή μπαίνει σε  μονόδρομο κράζοντας: ως πότε η κοροϊδία; σήκωσε τα μάτια να  διακρίνεις το άστρο που θα  σε οδηγήσει στο μόνο ανέσπερο Φως!


φατνη---Manger.von_honthorst_adoration_shepherds_800x683 (Small).jpeg



 

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Ένας παπάς που δεν ...κάνει τον Κινέζο!


 

Λέει δηλαδή  τα σύκα,  σύκα και τα ...σκάφη,  σκάφη!

Ντόμπρος, διάφανος, θαρραλέος, άμεσος, ειλικρινής.

Αυτές τις μέρες  κυκλοφόρησε  το πρώτο του  βιβλίο με 18 διηγήματα.

Τον τίτλο (πρωτότυπος, πιασάρικος, ευχάριστος),  θα στον αποκαλύψω παρακάτω.

Η γραφή του ιδιαίτερη: μικρές προτάσεις, -άλλοτε λιτές άλλοτε συμπυκνωμένες-, περιγράφουν ιστορίες της ζωής, τόσο κοινές και  τόσο συγκλονιστικές όσο η καθημερινότητα.
            Και κει που λες «α, καλά και απλά τα λέει,  χωρίς φιοριτούρες και μακροσκελείς περιγραφές" -που όμως σε τσιγκλάνε, βέβαια-,

σού πετάει κάτι  βαθυστόχαστα, όσο  σπαραξικάρδια  τόσο και αισιόδοξα,  που σε ...στέλνουν.

 

Ο συγγραφέας, -παπάς είπαμε-,  που  ζει και   ιερουργεί σε χωριό της νότιας Κρήτης,

με θητεία ετών στο μπλόγκιν (και πρόσφατα στο fb), έχει «ρεύμα». Τον διαβάζω από καιρό, μέσα απ τα (διάφορα μέχρι τώρα)  e-στέκια του.

Κόσμος πολύς  τού ανοίγει την καρδιά του, γιατί έχει έναν τρόπο που σε κερδίζει απ' την πρώτη στιγμή.

Απλός, άμεσος, ευαίσθητος, αντικομφορμιστής,  πονόψυχος. Βαθύς γνώστης πολλών θεολογικών και φιλοσοφικών ρευμάτων, ερευνητής του ανθρώπινου ψυχισμού και δυναμικού,  βλέπει τον Θεό παντού, ξεκινώντας απ' τον άνθρωπο.

Έχει τον τρόπο  του να  σου χτυπάει "φλέβα"  και με μια μόνη πρόταση. Να  σε δένει στη σκέψη του και στους προβληματισμούς του. Να σε κάνει συνοδοιπόρο στις εξερευνήσεις του...

Ερωτευμένος με το μυστήριο της ζωής,  μάς μυεί στο να  συμφιλιωνόμαστε με τις αβεβαιότητές της, τη ροή της, τις κρυμμένες χαρές της!

Λέει αλήθειες χωρίς να  εναντιώνεται, να  επιτίθεται στο παντός είδους «κατεστημένο».  Είναι καταφατικός, ντόμπρος, στοργικός, ευχάριστος.

Για ...λιβανιστήρι του έχει:

προτροπές για βουτιές μες στην καθημερινότητα, την αποδοχή   της πραγματικότητας,

και την υπέρβαση όσων νομίζουμε για πραγματικότητα!

Μέσα απ' τα κείμενά του φαίνεται ότι αγαπά, κατανοεί
             κι όλο περισσότερο αγαπά και κατανοεί
             καθώς αναλύει  ποικιλότροπα τα:
             «γνώρισε τον εαυτό  σου», «γίνε ο εαυτός σου»,
             «άλλαζε διαρκώς τη μοίρα σου εν ελευθερία και υπευθυνότητα»,
             «συν-χώρα και προχώρα», 
             -προτάγματά του κι εμπειρίες του.

Πάντα αισιόδοξος, μοιάζει να  τον ενδιαφέρει πολύ ο  ανθρώπινος πόνος  σε κάθε του μορφή. 
             Ανιχνεύει τις αιτίες του, τις ωφέλειές του, τον προορισμό του.
            Ίσως και να  ναι άλλο ένα  «κουμπί» που μάς πατάει.

Είναι εντυπωσιακό πως τον έχουν στα «αγαπημένα» τους,  μπλόγκερς,  τελείως διαφορετικών «κοσμοθεωριών».

 

Ξεχάστηκα όμως... στόχος μου ήταν να   παρουσιάσω το  βιβλίο του.

Κι ήρθε η ώρα για τον τίτλο. Ιδού!

 

                KINEZOS-EXWFYLLO copy.jpg

 

Το οπισθόφυλλο:

 

 KINEZOS-OPISTHOFYLLO.jpg



Απόσπασμα από διήγημα του βιβλίου (εκδ Αρμός) :


KINEZOS 006.jpg


KINEZOS 007.jpg



Από κουβεντούλα με τον π. Χαράλαμπο Παπαδόπουλο

με αφορμή το  βιβλίο του  "ο Κινέζος, ο Θεός, και η μοναξιά"
             στο κανάλι ΚΡΗΤΗ
TV:

 


 


            



Και -στην τύχη- μια ανάρτηση από το μπλογκ τού συγγραφέα:


http://plibyos.blogspot.com/2009/12/blog-post_26.html





Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Πάντως, γίνεται...


Δεν ξέρω πώς γίνεται  κάποιος  (όπως π.χ. ο Άγιος Διονύσιος απ' τη Ζάκυνθο, (του οποίου σήμερα και τιμάται η μνήμη),

να  κρύβει τον φονιά τού  αδερφού του απ τους διώκτες του,
ακριβώς την ίδια  στιγμή που απ' το στόμα τού  δράστη μαθαίνει για το φριχτό συμβάν, 
 και μετά να  τον φυγαδεύει,   δίνοντάς του και τροφή...

 

Δεν ξέρω πώς γίνεται  αυτά τα  έντονα συναισθήματα αφόρητου πόνου και οργής που, φυσιολογικά, κατακλύζουν τον όποιο  νου...

να      υποχωρούν στην επιταγή  της καρδιάς,  

και να  διαχωρίζει  ο άνθρωπος  τελείως το κακό απ' τον σκλάβο-φορέα του...

ώστε,  το μεν κακό να  περιφρονεί,  τον δε φορέα του να  περιβάλλει με αγάπη...

 

Δεν ξέρω πώς γίνεται,   ο ίδιος  ο άγιος να  εμφανίζεται στις μέρες μας ολόσωμος

και να  συλλειτουργεί με τον παπά της ενορίας, -και να  τον βλέπουν πολλοί από μας με  τα ίδια τους τα μάτια...  

ή να  γίνεται αντιληπτός  στο προσκεφάλι αρρώστου και να   τον θεραπεύει...

Δεν ξέρω αν,  παρόμοια κατάφεραν και καταφέρνουν  κάποιοι έξω απ'  το μυστήριο «Χριστός»,
και πριν απ'  το  «αγαπάτε τους εχθρούς σας»...

Δεν ξέρω πώς γίνεται. Πάντως,  γίνεται.    



Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

μια τοσοδούλα προσευχή...


 

Σ' ευχαριστώ που,

μέσα σε μια ελάχιστη στιγμή,

μου αποκάλυψες πως

η καρδιά του κόσμου

χτυπάει αλλού.

 

Σε παρακαλώ,

φανέρωνέ την σε όλους!



prayer_by_laila_jihad-d1k5t6w.jpg

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Ρακένδυτοι...


Τόσα χρόνια  τώρα,  και δεν μπορώ -η οπισθοδρομική-, να  ξεπεράσω  τη μόδα με τα σκισμένα, πανάκριβα μπλου τζην!

Τόσες τρέλες της δε μ' αγγίζουν -διάθεση για ξεχωριστότητα ή συστράτευση με άλλον ένα ακόμη χαζό τρόπο.

Αλλά,  να  αναποδογυρίζεις την «αξία» του σκισμένου ρούχου,  τη μαρτυρία δηλαδή   της ανέχειας και της κακοπέρασης, να  καταστρέφεις για να  ακριβοπληρώσεις την ύλη,  μού φαίνεται ύβρις,  αλαζονία απέναντι στα αγαθά.

Το  να  μην τιμάς και να  μην εκτιμάς ότι έχεις ένα παντελόνι,

και να  κάθεσαι να  το ξυραφίζεις, -όχι αυτό ακόμα δεν  το χω χωνέψει. 

Και να  που δεν  άργησε ο καιρός και το ξυράφι περνάει μες στη απογυμνωμένη μας πια σάρκα. και πονάει.

Και να,   μες στο λεωφορείο δίπλα-δίπλα  οι «ορίτζιναλ» ρακένδυτοι με τους «προχω», ντυμένοι την "ακριβή" ευτελή ενδυμασία,  -μοντέρνοι και ψαγμένοι.

Οι αναγκεμένοι, οι άτυχοι, οι πένητες, δίπλα-δίπλα με τους ηδυπαθείς και εραστές της  τεμπελιάς και της αφθονίας για την αφθονία.

Άντε να  ξεχωρίσεις τον πλούσιο απ' τον φτωχό. 

Τον «πλούσιο» απ' τον «φτωχό». 


σκισμένα τζιν--boyfriend_jean_700.jpg


High Rise Jeans.jpg


A-astegoi_233064789 copy.jpg

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

όνειρο ήταν και (δεν) πάει...


Μόλις έφτασα από τόπους μακρινούς αλλά και λιγότερο μακρινούς. Συναντήθηκα με  συγγενείς, φίλους, γνωστούς και άγνωστους που είτε έχουν  φύγει απ' αυτή τη ζωή είτε τους συναναστρέφομαι στην καθημερινότητά μου...

Μίλησα μαζί τους, φάγαμε, ήπιαμε, χωρέψαμε, αγαπηθήκαμε, μισηθήκαμε...

 

Περιηγήθηκα σε τοπία παραδεισένια ή συνηθισμένα, φωτεινά μα και σκοτεινά. Ξεκουράστηκα, ηρέμησα, απόλαυσα, τρόμαξα, κινδύνεψα με όλες τις αισθήσεις μου. Σημάδια τους,  απασχολούν ακόμα το σώμα μου.

Όμως μια ηλιαχτίδα που, λάθρα, εισέβαλε απ' το παράθυρο πάνω στο κρεβάτι μου, έσβησε τα πάντα. Και με μετέφερε σ' αυτό τον κόσμο, τον λεγόμενο «τής πραγματικότητας».

Κι ας με διαβεβαίωναν όλοι και όλα πως ο, τι έζησα αυτές τις λίγες ώρες ύπνου ήταν και είναι το ίδιο πραγματικά, ζωντανά και εξελισσόμενα.

Κομμάτια αναπόσπαστα της ζωής μου, σεβαστά, σημαντικότατα!


The_Awakening_by_mudbrain.jpg


Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

μυστικά...


 

-Όλο και λιγοστεύει ο κόσμος που έρχεται στις εκκλησιές»,  έλεγα το πρωί σε μια αγράμματη, ηλικιωμένη  καλογριούλα σε ένα ήσυχο  μοναστηράκι, -περισσότερο για να  τ' ακούσει ο παπάς και να  τον προκαλέσω σε κουβέντα...

-Έννοια σου, κόρη μου, κι ο Εφραίμ ο Σύρος μόνος του λειτούργαγε, μου απάντησε αμέσως εκείνη... Εξάλλου, και πόσα σπίτια δεν είναι καλύτερα κι από εκκλησιές, τώρα που μιλάμε;  Μυστικά, -αυτό να  θυμάσαι!-, μυστικά εργάζεται ο Θεός!

"Ευτυχώς", σκέφτηκα, καθώς ο ...φανερός παπάς έκανε τον κουφό...

 

Φολεγανδρος-ξωκκλήσι41.jpg



Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Κύριε,...


Κύριε, βρέθηκα σήμερα για λίγο στην απαλή σιωπή της φύσης, -τη σχεδόν απόλυτη...

Και ξάφνου,  μού φάνηκε πως με φώναξες!

Αλήθεια, σάστισα!


Έτσι  κατάλαβα

γιατί  οι άνθρωποι κρύβονται μες στη βουή...

 

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Απροκάλυπτα!


Απροκάλυπτα! Πραξικοπηματικά κι απροκάλυπτα, -εδώ και καιρό πια-,

τα λένε και τα κάνουν όλα!

Και για εμάς, να  ανοίγει μεγαλύτερη η  ρουφήχτρα του μέλλοντος αλλά και του παρόντος μας,  πλέον!

η άβυσσος, όπου στον πάτο της παραμονεύει ένα άγνωστο, ένα αδιέξοδο...

η χιονοστιβάδα που παρασύρει μαζί της τους πάντες και τα πάντα αδιακρίτως! Που ανακατεύει  φίλους κι εχθρούς!

 

Κάποιες φωνές διαύγειας, ευθυκρισίας,  ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας εκφράζονται και μέσα απ' το διαδίκτυο!

Και γίνονται φάροι ελπίδας, βράχια να  στηριχτείς   καθώς πορευόμαστε  γεμάτοι ανασφάλεια, απορίες, φόβο, οργή, αγωνίες... 

(Μακάρι το σύμπαν να  τις προσμετράει στη μεριά του Δίκαιου)

Κι εμείς,  θεατές αυτών που κόβουν και μοιράζουν πίτες κατά πώς θέλουν.

Που ανακατεύουν τράπουλες με σημαδεμένα χαρτιά...


Που καταντήσαμε

να  ευχόμαστε  σε φίλους «καλά Χριστούγεννα», και να  το παίρνουν προσβλητικά!

Ή μήπως; Ή μήπως ήρθε η ώρα για ουσιαστικά Χριστούγεννα;


πόδια άστεγου.jpg


Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Προσευχή πριν την κατάκλιση...


Κύριε,


αν δεν έρθεις ούτε απόψε στον ύπνο μου,

θα ρθω εγώ στον δικό Σου...



Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Tα πλούτη μου, τα κάλλη μου!


 

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή αναφέρεται στη συνάντηση ενός πλούσιου με τον Χριστό.

Που αφού Του αράδιασε ένα κάρο ψέματα για τους έντιμους τρόπους με τους οποίους απέκτησε τα πλούτη του, κι αφού προσπάθησε να του απαριθμήσει  τα αναρίθμητα οικόπεδά  του στη γη,

Του ζήτησε να  τον συμβουλέψει πώς θα αγόραζε και μερικά στον ουρανό,  ίσα για να  συμπληρώσει τη συλλογή του.

Κι ο Χριστός (που στο μεταξύ όλο και φόρτωνε με το θράσος του συνομιλητή του), του πε με απόλυτο, κοφτό ύφος, -όπως το συνήθιζε: πως είναι αδύνατο να  δει οικόπεδα στον ουρανό αυτός.

και πρόσθεσε (κάτι που  αγνοούσε κι η καλύτερη μοδίστρα):  πως είναι ευκολότερο μια γκαμήλα να περάσει από μια βελόνα!

Έτσι περίπου το πε και τον άφησε τον άλλονε παγοκολώνα!

Και συνέχισε ο Χριστός πως μόνο μια χλωμή περίπτωση έβλεπε,
αν δλδ έδινε ο συνομιλητής του όλα τα λεφτά του πίσω

σε όλους εκείνους που είχε μέχρι τότε κατακλέψει!

Μάλιστα, -υπογράμμισε-,  να  μην του έμενε δεκάρα (και ελιά) τσακιστή!

Στο άκουσμα των τελευτάιων λόγων,

του άλλου, απ΄την ταραχή του,

τού ξηλώθηκε πάραυτα του σακακιού η φόδρα.

Ην γαρ τραπεζίτης σφόδρα! Sad



money.jpg

ΛΕΦΤΆ--.jpg



Υ.Γ. τα είπαμε κι εδώ


Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Από το ημερολόγιο μιας απολιτικ (17)


Και τι να  πεις, και τι να  γράψεις για τον κόσμο,

τον άμεσα τριγύρω σου

και τον παρά πέρα

και τον ακόμα μακρύτερα

που είναι όλος ένα καζάνι που βράζει!

Θα  τα  πάρουν οι ατμοί. Και τα γραπτά και σένα.

 

 Στερεύουν   πια κι οι αναλύσεις

Πόσο άλλο ακόμα  να  αναλύσεις τον παραλογισμό, την αυτοκαταστροφικόητα, την κακία, τη μισανθρωπία και τον θεό-χρήμα του κόσμου τούτου;

Καιρός να  ξεκινήσουμε τις συνθέσεις... να  ξανασυνθέτουμε τον πίνακα απ' την αρχή...

Κι ίσως ένα να  μένει να  αναλυθεί: η αδιαφορία.

Με δεδομένο ότι είμαστε και ψεκασμένοι, ε;


Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

...μια ακόμα τεράστια μέρα...


Πολλαπλασιασμένη σε πολλά αντίγραφα -πρόσωπα άλλων- κυκλοφορώ.

Τόσες πτυχές, ετερόκλητες κι αντιφατικές, αξιοθαύμαστες κι αξιόμεμπτες, 

πού να  χωρέσουν στο ίδιο σώμα;

Μου παρουσιάζονται σε ..δόσεις. (εξάλλου, μήπως λίγες συνωστίζονται εντός μου; )

Όμως, δεν τις αναγνωρίζω, και κάποιες τις παίρνω για εχθρούς μου.

Κι όμως είμαι εγώ σε εκδοχές μου: προηγούμενες ή μεταγενέστερες.

Σε ο, τι υπήρξα,  σε ο, τι -με τη συγκαταβάσή μου-  θα  υπάρξω,  σε ο, τι θέλω να  αποφύγω...

Γι αυτό, η συνάντησή μου με τον κάθε άλλο είναι συχνά επώδυνη.

 

Κι όμως μόνο μέσα από τη συγ-χώρεσή του -με δική μου πρωτοβουλία-

μπορώ να  ολοκληρωθώ, να  ενώσω τα κομμάτια του προσωπικού μου παζλ.


 Τώρα, αν σου πω πως όλα αυτά τα έζησα στο αποψινό μου όνειρο, θα με πιστέψεις;

Καλημέρα για μια ακόμα τεράστια μέρα!

που μέσα της χωράει όλα τα μεγαλειώδη,  κι όλα τα πλέον ευτελή.

Γι αυτά που είναι να   ανασταίνομαι

και για εκείνα που είναι να  ντρέπομαι...

 

Στον βραδυνό απολογισμό θα  δείξει...


Dawn_Fire_by_juddpatterson.jpg


Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Αποφάγια...


ANTHROPOI SKOUPIDIA.jpg

           


            Κι όμως.

            Εξακολουθώ να  πιστεύω πως δεν έφταιξα για

            όλα τούτα τα δεινά που μας βρίσκουν

            ως χώρα, ως έθνος, ως ανθρωπότητα...

Κι ας έχουν άλλη γνώμη τα σπουργίτια


σπουργίτης-anazitisi_trofis copy.jpg


που τόσον καιρό  τα περιφρονούσα

7118139-a-sparrow-begging-for-food-from-a-man-in-sweden.jpg


πετώντας τα ψίχουλα στους τεράστιους κάδους σκουπιδιών,


sparrow-and-pigeons.jpg


μαζί με τα λογής «περιττά» τού τότε,

που η κάθε καινούργια μέρα τα ανακηρύσσει σε αναγκαία...


Μαζί με τα αποφάγια, τα οριστικά χαμένα.

...

Με  τα αποφάγια  της ζωής μου, τι θα κάνω...





Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Καινούργια περάσματα... (αγρυπνώντας στην Αίγινα μαζί με τον άγιο Νεκτάριο)


Μπορεί μέχρι τούτες τις ώρες (ξημερώνοντας  η 9η Νοεμβρίου 2011) κάποιοι να   προσπαθούν ακόμα να  βρουν κατάλληλο ηγέτη για να  «σώσει» την Ελλάδα από γνωστούς και άγνωστους εχθρούς της,

με δυο λόγια «για το καλό μας»...

Όμως,  προσωπικά,  βεβαιώθηκα για άλλη μια φορά πως υπάρχουν ήδη άνθρωποι

που σώζουν κάθε στιγμή  ουσιαστικά πολλούς από εμάς...

Είναι κάποιοι που αφού σφυρηλάτισαν μεθοδικά τον εαυτό  τους,  αφιερώθηκαν στο να  δρούν συνέχεια για το καλό μας... (είτε από άλλες τοποχρονικές συντεταγμένες είτε όχι)

Ένας από αυτούς, ο άγιος Νεκτάριος, όπου στην αποψινή ολονύκτια αγρυπνία στην Αίγινα,

έδωσε συγκλονιστικό και αδιαμφισβήτητο σημάδι της παρουσίας του

στην γράφουσα,

παρά  τις έντονες αμφιβολίες της για πολλά  μέχρι τώρα χρόνια.


Απόψε είδα ξεκάθαρα -για άλλη μια σπάνια φορά-

πως αν διαλέξουμε τα καινούργια περάσματα που ανοίγουν μέσα μας,  αυτός και οι όμοιοί του...

δεν έχουμε ανάγκη καμιά ασφάλεια που αναζητείται μέσα σε ένα  ήδη χρεωκοπημένο σύνολο αξιών και δράσεων τόσων και τόσων άλλων ανθρώπων...

απόψε είδα

πώς το θείο διασχίζει τις όποιες δοξασίες και προκαταλήψεις, το όποιο περιβάλλον

και σου φανερώνεται με λεπτότητα κι ευγένεια ενός άλλου κόσμου...

και πώς  καθησυχάζει πως υπάρχει αλλού μια μόνιμη ασφάλεια, μια  ζωντανή, ήσυχη, χαρούμενη, πλήρης ζωή

με όλα τα θέματα «λυμένα»...

 

Δυστυχώς ο χώρος που γράφω, δεν ενδείκνυται για  να  αναπτύξω  λεπτομέρειες του υπερφυσικού, μεταμεσονύκτιου, προσωπικού βιώματος...

Ίσως κάπου αλλού, ανώνυμα (ή/και έντυπα)

Εύχομαι στον καθένα  και την παραμικρότερη ακόμα εμπειρία του θείου,

που φέρει την σφραγίδα  φιλάνθρωπης προαίρεσης, την σφραγίδα της  Παναγάπης...

 


 

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Για τον Ταξιάρχη του Μανταμάδο...


10101 (93) (Medium).JPG


Στέκεσαι με σκυφτό το κεφάλι μπροστά    στην εικόνα. Σ' αυτή την ιδιαίτερα φτιαγμένη εικόνα.

Από αίμα και χώμα είναι πλασμένο το πρόσωπο του αρχάγγελου Ταξιάρχη, στο Μανταμάδο της Λέσβου. έτσι όπως παρουσιάστηκε στον  νεαρό μοναχό Γαβριήλ, τον μόνο επιζώντα της σφαγής των μοναχών στο μοναστήρι, από τους Σαρακηνούς...

Στέκεσαι άλαλος, ακίνητος. Και ξέρεις πως κάθε που θα  σηκώνεις το κεφάλι για να   δεις τη μορφή,  άλλα θα  βλέπεις κάθε φορά. Αλλά δε σε νοιάζει αυτό. Δε σ' ενδιαφέρουν οι καλειδοσκοπικές εναλλαγές, κι από πού προέρχονται. Αν είναι απ το  οπτικό σου νεύρο, απ' την φόρτισή  σου ή αν ο ίδιος ο αρχάγγελος διαλέγει να   σου φανερώνεται μ' αυτόν τον τρόπο...

Ξέρεις πως έτσι κι αλλιώς βρίσκεσαι μπροστά    σε κάτι που σε υπερβαίνει, οπότε,  μόνο υπέρλογες θα ναι και οι εμπειρίες σου...  

Ήδη πάλλεσαι ολόκληρος, επειδή γνωρίζεις τι είναι αυτό που αντικρύζεις. όμως, και τίποτα να  μην είχες  ακούσει, δεν  μπορεί,  θα  σταματόσες γιατί   σε καθηλώνει, τουλάχιστον, το διαφορετικό.  Που  κάτι θα χει να  σου πει, ακόμα κι αν κλείσεις αυτιά και μάτια. Θα στα ανοίξει σε μια νέα όραση, μια νέα ακοή. Του εαυτού του, του δικού σου εαυτού, της ανθρώπινης μικρότητας , της ανθρώπινης αγιότητας...

Όλα μαζί ζυμωμένα εδώ μπροστά σου!  Αφημένα να  τα πλάθεις και να  τα ξαναπλάθεις ανάλογα με τα υλικά που διαθέτεις κάθε φορά, στην κάθε επόμενη σκέψη ή απουσία της...

Τα χέρια του μοναχού Γαβριήλ, αγγελιαφόροι ενός αποτρόπαιου συμβάντος. Από αυτά που οι άνθρωποι συνηθίζουν: Να  σφάζονται μεταξύ τους. Κομμάτια, το σώμα του άλλου. Λες κι η ακεραιότητά σου θα συντεθεί απ' τα κομμάτια του άλλου.

Τον σφάζεις, την ψυχή του κυνηγώντας. Όμως  αυτή, ανέπαφη, τρέχει μέσα απ' τους αιώνες, θεριεύει, γιγαντώνεται. Και φτάνει στο σήμερα, -στο κάθε σήμερα- άτρωτη, αναλλοίωτη, φρέσκια σαν πρωτογεννημένη.

Ασταμάτητα  σφάζονται οι άνθρωποι. Με το «επί γης ειρήνη», -έκκληση αδύναμη, συρρικνωμένη ελπίδα-, να  περιμένει καρτερικά. Σφαγμένο.

Όμως  σ' αυτή την ίδια γη κυκλοφορούν οντότητες φορείς του Καλού, της Αγάπης, που -κάτω από συνθήκες που εκείνες γνωρίζουν-, μας δυναμώνουν, μας θεραπεύουν, καταργώντας τους περιορισμένους «φυσικούς» νόμους.

Έτσι κι ο Ταξιάρχης με τη σπάθα του κόβει νήματα κακών εκβάσεων και τις μετατρέπει σε ζωή κι ευτυχία, σε αποκάλυψη θεϊκών ενεργειών...

Σε σένα,  απομένει να  κοιτάζεις την εικόνα, ή να  την φέρεις στη μνήμη σου, επικοινωνώντας μαζί του. Μπαίνοντας μέσα της περιφερειακά και οδεύοντας προς ένα  κέντρο. Το κέντρο των αιτιών, της συμπόνιας,  του Φωτός!

Ή μη γνωρίζοντας τίποτα για αυτόν, κάποτε ο ίδιος αποφασίζει να  καλέσει, να  ταρακουνήσει το δικό σου κέντρο.

Και γίνεσαι άλλος... Και μεταβαίνεις αλλού... Για όσο θέλεις. Για όσο αντέχεις.


Profile

anatash

Σοφία Κου


θα τα καταφέρω κάποτε να πάω λίγο πιο πάνω από το να "ζω για να ζω";;
Το προφίλ μου

(οποιοδήποτε κείμενο ζητηθεί,
δίνεται ΚΑΙ ενυπόγραφο)



Περάστε για καφεδάκι!
133316103_c13f54b1ec.jpg






Click for Athens, Greece Forecast

240-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ copy.png





...ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΜΑΣ
ΜΕ ΤΗ ΓΡΑΦΗ...

Κάποιος να με νοιάζεται.jpg

Η Ισμήνη των ουρανών.jpg

450-marmelada-exwfyllo copy.JPG


ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΓΓΡΑΦΕΣ

Ζακχαίε, (2 comments)
...σε καταλαβαίνω, γιατί και γω,  κοντή είμαι. Και...

Τι να σου κάνω και γω; (4 comments)
Κοιτώντας τις δύο φωτο: Τι παραπάνω θες και γω να...

να προλάβουμε... (0 comments)
Μόλις διάβασα ένα σενάριο φρίκης ...   Περιμένετε...

αγκαλίτσες... (2 comments)
Έλα να  χουχουλιάσεις μες στην αγκαλιά μου! Εσύ για...

9+1... (0 comments)
Και κεί που μουνα μια χαρά, ανακάλυψα πως κόλλησα...

Χειμώνας... (6 comments)
Σέρνω το δάχτυλο στο θαμπό τζάμι σε τρία γράμματα...

Άλλος ένας παπάς λεβέντης... (0 comments)
(...κατά τη γνώμη μου). Που γράφει σοφά, γλαφυρά...

Ο «Πώς τα λέω, ο άτιμος!» ... (1 comments)
Διαβάζοντας ετούτο το κείμενο, που τιτλοφορείται...

Έλα! Γέλα! Βγαίνουμε! (4 comments)
Σε σιάχνω απ' τη μια μεριά, χαλάς από την άλλη. Σε...

therapy without diagnosis... (1 comments)
Τώρα που η «εφεύρεση» shopping therapy όλο και...

"Με τις πέτρες !..." (0 comments)
Σε «πήραμε με τις πέτρες!»... εδώ και δυο χιλιάδες...

"...σού 'στρωσα, Χριστούλη μου, για να ζεσταθείς..." (0 comments)
  Ένα βάρος νιώθω. Εδώ στη δεξιά μου μεριά. Μάλιστα...

γενέθλια Χριστού... (4 comments)
Και πώς δηλαδή  να ευχαριστηθείς με την καρδιά σου...

πάλι Χριστούγεννα; (0 comments)
Ένα Βρέφος θα  χτυπήσει και φέτος την πόρτα της...

Ένας παπάς που δεν ...κάνει τον Κινέζο! (1 comments)
  Λέει δηλαδή  τα σύκα,  σύκα και τα ...σκάφη...

Πάντως, γίνεται... (0 comments)
Δεν ξέρω πώς γίνεται  κάποιος  (όπως π.χ. ο Άγιος...

μια τοσοδούλα προσευχή... (1 comments)
  Σ' ευχαριστώ που, μέσα σε μια ελάχιστη στιγμή...

Ρακένδυτοι... (0 comments)
Τόσα χρόνια  τώρα,  και δεν μπορώ -η οπισθοδρομική...

όνειρο ήταν και (δεν) πάει... (2 comments)
Μόλις έφτασα από τόπους μακρινούς αλλά και λιγότερο...

μυστικά... (0 comments)
  -Όλο και λιγοστεύει ο κόσμος που έρχεται στις...

Tags

25η μαρτίου 28η οκτωβρίου 28η οκτωβρίου 1940 alkis blog bloggers blogs boycott israel facebook twitter vips αγάπη αγία μαρίνα αγία φιλοθέη αγίας σοφίας αγιοι άγιοι σαράντα άγιον όρος άγιος δημήτριος αγιος διονύσιος ζακύνθου άγιος ελισσαίος άγιος θωμάς άγιος ιωάννης πρόδρομος αγιος ιωάννης ρώσσος αγιος λουκάς συμφερουπόλεως άγιος μάξιμος καυσοκαλυβίτης Αγιος Νεκτάριος άγιοσ νεκτάριοσ αιγινασ άγιος ραφαήλ άγιος σεραφείμ σάρωφ αγιος στεφανος άγιος φανούριος αγιος χαράλαμπος αγιότητα αγνοια της υπαρξης άγνοια των πάντων αγνοουμενοι αγρύπνια αθήνα 2010 Αιγαίο αισθήσεις ακολουθία του νιπτήρος αλέκος παναγούλης αλήθεια αλήθειες αληθινες ιστορίες αμεα άμμος αναπνοη αναργυροι ανάσα ανάσταση ανατολή ανατομία της φύσης ανθρωπιά ανθρώπινη παρέμβαση ανθρώπινος νους ανθρωπογνωσία ανθρωπος ανθρωπότητα ανοιξη αντρας αξίες απεργια απογοήτευση αποκατάσταση της δημοκρατιας αποπροσανατολισμός αποσπασμα από διηγημα αρετή της σιωπής αρμονία ασυγχρονη οντως ζωη ασυνειδησία ασφάλεια αττίλας αύγουστος αυξέντιος καλαγκός αυταξία αυτογνωσια αυτοκτονία αυτόματη γραφή αυτοόραση αφελληνισμός βαβέλ βεδουίνοι βιβλίο βιβλιοπαρουσίαση βροχή γ πορφύριος γενέθλια γενέθλια του μπλογκ γενέσιον παναγίας γερόντισσα γαβριηλία Γέρων Ιωσήφ Ησυχαστής γη γιόγκα γιορτή γιορτή της γυναίκας γιορτή της μητέρας γκάντι γράμμα στον θεό γυμναστική γυναικα δεκα λεπροί δεκαπενταύγουστος δεσποτάδες δεσποτισμός δημιουργία δημιουργική εικόνα διαδίκτυο διακοπές διαπόμπευση δύναμη δυστυχία εγκλημα εγκληματικότητα εγκράτεια εγωκεντρισμός εκδόσεις αρμός εκλογές εκλογες και αγιότητα έκσταση ελευθερία Ελλάδα ελληνική λογοτεχνία ελληνική παιδεία ελληνική φυλή ελληνική ψυχή εμπρηστές εξαγιασμός εξουσία της θρησκείας επαναπροσδιορισμός στόχων ζωής επαφή με εαυτό επέτειος του πολυτεχνείου επιθανάτια ζωη επιθανάτιος θάνατος επικαιρότητα ερασιτεχνισμός ερωτας έρωτες έσχατα ευαγγελιο της κρίσεως ευγένιος σπαθάρης ευγνωμοσύνη ευεξια ευθύνη εαυτού ευτυχία ευφυία ευχη ζωα ζωή ζωντανός θάνατος ημερολογιο μιας απολιτικ ησυχασμός θαλασσα θανατος θαυμα θέατρο θεικός νους θειο θείος έρως θέληση θεόδωρος αγγελόπουλος θεός Θεοφάνεια θεραπεια θεσμικη εκκλησια θέωση ιερατείο ισλαμ και ελλάδα ισμήνη των ουρανών ιστορία του ανθρώπου ιωάννης βαπτιστής ιωάννης ο πρόδρομος καθαρη δευτερα καθημερινότητα καθρέφτες στο χώμα κακό καλή χρονιά καλημέρα καλλιτεχνης καλλιτεχνία καλό καλο μήνα καλοκαίρι κάποιος με νοιάζεται καραγκιόζης καρκίνος κοίμηση θεοτόκου κοιμηση της θεοτοκου κολασμένοι κόσμος κρήτη κριτική κινηματογράφου κύπρος κυριακή των μυροφόρων κύριε ελέησον λάθη λαμπρή λαμπροτρίτη λειτουργια του νου λέξεις λευχαιμία λήθη λόγος λόγος του βασιλιά λογοτεχνία λουλούδια μ παρασκευη μάικλ τζάκσον μάνα μαντιναδες μαρια η ψηλή μαρία σκομπτσόβα μαρμελαδα μανταρινι ματαλαμπάδευση ζωής μεγάλη εβδομάδα μεγάλη παρασκευή μεγάλη πέμπτη μεγάλη τετάρτη μέλλουσα κρίση μεταμόρφωση του σωτήρος μητερα μικρές ιστορίες μιμητής χριστού μοίρα μοναξια μοναχός μιχαήλ μπλογκιν νεοέλληνες νεος χρόνος νηστευτέσ νίκος διακογιάννης νικος ξυλούρης νόημα ζωής νους νύχτα ξαφνική ιστορία οικογένεια οικουμενικός πατριάρχης ομορφιά όνειρα ονειρο ορθοδοξία ορισμοί οσία μαρία αιγυπτία όσιος συμεών στυλίτης π γιώργος πυρουνάκης π ηλίας υφαντής π λίβυος π φιλόθεος φάρος πάθη χριστού παιδι-θαύμα παιδιά παιδική αθωότητα παΐσιος παναγία παναγια φανερωμενη πανσεληνος παπάδες παπαδιαμάντης παραληρημα παραφροσύνη πάσχα πατέρας πείνα πένθος πεταλούδες πέτρου και παύλου πικρές πιστη πνευματική ζωή πνευματική τύφλωση πνευματικότητα ποίηση πολυτεχνείο πόνος προ χριστου γεννα πρόγονοι προσευχή προστασία προσωπικότητα πρόσωπο πρώτη δεκέμβρη πρωτομαγια πυρκαγιές ρασο ραστώνη σαλότητα σαρακοστή σεραφειμ του σάρωφ σθένος σκέψεις σκέψεις για χρονο σοφιες σταυρός σταύρωση συγγνώμη σύγχρονη ζωή σύμπαν συμπεριφορά συναισθήματα συνεννόηση συνέντευξη σχέσεις σώμα τα δύο φύλα τα έχει όλα ταμιείον τανζανία ταξίδι τηλεόραση τιμή του σταυρού τριτο κοσμος τώρα υγεία υπαρξιακά ερωτήματα υπερλογο υπευθυνότητα ύπνος φάτνη φθινόπωρο φιαλανθρωπία φιλία φύση φυσική ζωή φως φωτογραφία φωτογραφίες χαζομάρα χάϊ κού χαρά χιούμορ χουντα χρηστος χονδροματιδης χριστός χριστός ανέστη χριστούγεννα χρόνος χρυσάνθεμα ψευδαισθήσεις ψυχή ψυχισμός ψυχοθεραπεία ωριμότητα Αταξινόμητα

ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

Powered by pathfinder blogs
Related Posts with Thumbnails